Wat heeft Saoedi Arabie met de aanslagen in Brussel te maken?

Na elke terroristische aanslag volgt er weer een storm aan opiniestukken in de westerse  media. Zo ook weer na de aanslagen in Brussel. Wat alleen vrijwel nooit ter discussie staat is de relatie tussen onze ‘bondgenoot’ Saoedi Arabië en wahabistische terreurgroepen.

IS = Wahabisme = Saoedi Arabië

De staatgodsdienst van Saoedi Arabië is het wahabisme. Een orthodoxe stroming binnen de islam die niet zoveel verschilt met die van IS. Het land speelt dan ook een belangrijke rol bij de verspreiding van het wahabisme elders in de wereld. (1) Ook worden leden van de Saoedische koninklijke familie vaak ervan beticht directe banden te hebben met verschillende wahabistische terreurgroepen. Door middel van het oprichten van allerlei ‘front groups’ in de vorm van zogenaamde liefdadigheidsinstellingen en moskeeën zijn dit soort individuele sponsors zowel ideologisch als financieel gezien de grootste exporteurs van islamitisch terreur wereldwijd. Zo blijkt ook uit een in 2012 verschenen rapport van het Europees Parlement. (2) 

Religie als rekruteringsmiddel

Al-Qaeda, al-Nusra Front, IS, het zijn allemaal wahabistische terreurgroepen. Wat echter niet betekent dat jihadisten enkel gedreven worden door ideologie.  Uiteraard spelen hier ook allerlei andere factoren een allesbepalende rol.  Sterker nog, religie is in de meeste gevallen niks meer dan een rekruteringsmiddel. (3) (4) (5) Neemt echter niet weg dat de ideologie an sich vaak een aanzuigende werking heeft op potentiële jihadisten. (6) 

Westers buitenlands beleid

Daarbij komt ook nog eens het feit dat het westen dit soort groeperingen keer op keer direct dan wel indirect steunen bij allerlei brandhaarden in de wereld. Bijvoorbeeld in Afghanistan gedurende de Koude Oorlog en wat recenter in Syrië, om maar twee voorbeelden te noemen. En aangezien dit soort verdeel en heers politiek al sinds het Britse Rijk de gebruikelijke gang van zaken is in het Midden-Oosten hebben dit soort groeperingen zich inmiddels als een olievlek verspreidt. En dit is ook precies de reden waarom het omverwerpen van seculiere dictators in het Midden-Oosten meestal alleen maar meer ellende met zich meebrengt, aangezien dit soort religieuze extremisten bij elke machtsvacuüm de macht proberen te grijpen. En het is niet dat het westen dit niet weet. Sterker nog, in sommige gevallen is het destabiliseren van een land simpelweg het doel. Bijvoorbeeld in het geval van Syrië. (7)

Discussie met inhoud graag!

Je zou dus zeggen dat dit soort key elements een prominente plek verdienen in de discussie over terrorismebestrijding. Maar nee hoor, in plaats daarvan blijven we oneindig discussiëren over vragen zoals ‘moeten we onze grenzen wel of niet dichtgooien’ of ‘moeten we wel of niet bombarderen in het Midden-Oosten’? Tegelijkertijd heb je demagogen zoals Geert Wilders die de discussie nog verder weten te marginaliseren en maken mensen op social media ruzie over de volgende selectieve verontwaardigingscampagne, waardoor de discussie alleen maar verder polariseert.

Zou het niet veel zinvoller zijn wanneer we in het westen eerst eens met z’n allen gaan nadenken over fundamentelere vraagstukken wat betreft terrorismebestrijding? Bijvoorbeeld de vraag of wij onze diplomatieke verhoudingen (8) met onze ‘bondgenoot’ Saoedi Arabië niet drastisch zouden moeten herzien? Diplomatieke verhoudingen die we misschien niet zomaar van de één op de andere dag over boord kunnen gooien (9), maar dan zou de discussie op z’n minst nog ergens over gaan . . .

 

(1) http://www.nrc.nl/next/2015/12/05/islamitische-staat-is-de-tovenaarsleerling-van-sao-1567052

(2) http://www.dawn.com/news/1029713

(3) http://www.thenation.com/article/heres-what-a-man-who-studied-every-suicide-attack-in-the-world-says-about-isiss-motives/

(4) http://www.mo.be/opinie/10-zaken-over-syri-strijders-en-het-kalifaat-die-iedereen-zou-moeten-weten

(5) http://www.cfr.org/peace-conflict-and-human-rights/sunni-shia-divide/p33176#!/?cid=otr-marketing_url-sunni_shia_infoguide

(6) http://www.republiekallochtonie.nl/abdou-menebhi-het-is-nu-tijd-voor-een-debat-over-haatzaaiende-religieuze-teksten

(7) http://www.mintpressnews.com/julian-assange-us-israel-planned-to-overthrow-assad-in-2006/209493/

(8) https://biflatie.nl/artikelen/banken-artikelen/bretton-woods-de-petrodollar-en-big-reset/

(9) http://politiek.tpo.nl/2015/12/18/regime-change-in-saoedi-arabie-houdt-grote-risicos-in/

 

 

 

Advertenties

Hillary Clinton: ”Rusland zal niet ingrijpen bij interventie in Syrie”

Wikileaks heeft diverse e-mails van Hillary Clinton uit 2012 online gezet. In één van deze e-mails zet zij nauwkeurig uiteen waarom het voor Israël vanuit geostrategisch perspectief noodzakelijk is dat Assad omver geworpen dient te worden. Dit door middel van het steunen van de Syrische oppositie, in samenwerking met Turkije, Jordanië, Qatar en Saoedi Arabië. Ook beschrijft ze dat Amerika niet bang hoeft te zijn voor een Russische interventie. Die zullen slechts met ongenoegen de regime change vanaf de zijlijn bekijken, aldus Hillary.

De desbetreffende e-mail is hier te lezen. Ook is deze terug te vinden op de U.S. Department of State Freedom of Information Act (FOIA) website. Klik daarvoor hier en zoek vervolgens bovenaan in de zoekbalk op ‘NEW IRAN AND SYRIA 2.DOC’.

Snap je niks meer van de oorlog in Syrië?  Klik dan hier.

Check mate.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Handelsverdrag Oekraine: wees gewoon eerlijk

In 2013 kreeg Janoekovitsj een deal aangeboden door zowel Rusland als Europa. De deal van Europa woog niet op tegen de handelsrelaties met Rusland die als gevolg daarvan zouden wegvallen en waarvan het land zo sterk afhankelijk was. Vervolgens stelde Janoekovitsj voor om met zowel Rusland als Europa om tafel te gaan zitten om verder te onderhandelen, maar dit weigerde Europa, aangezien zij bang waren dat het land zich alsnog zou aansluiten bij de Euraziatische Unie. In plaats daarvan verschenen Europese officials tussen de demonstranten op het Maidan-plein in Kiev.

Vervolgens breekt de pleuris uit, maar zodra demonstranten door onbekende snipers worden doodgeschoten geven we Janoekovitsj de schuld (wat achteraf niet zo bleek te zijn) en wanneer er 31 pro-Russische demonstranten koelbloedig worden vermoord door pro-Kiev radicalen weigert de media te vertellen wat er echt gebeurd is.

Vervolgens komt het oosten van het land in opstand tegen het nieuwe bewind, aangezien het verre merendeel daar Russisch is en vrijwel alleen maar handelsbetrekkingen heeft met Rusland. Maar vervolgens gaan we wel janken wanneer Poetin opdracht geeft om de Krim te annexeren in dat gebied. Iets wat vanuit geostrategisch perspectief trouwens volkomen logisch is, aangezien zij hun marinehaven daar hebben liggen. Vergelijk het met wanneer Mexico de staat Virginia zou willen inlijven waar het Pentagon ligt.

Inmiddels ligt het land alsnog aan het noodinfuus van het IMF (lees: gaat gebukt onder de neoliberale structural adjustment programs van het IMF, waar meerdere landen over kunnen meepraten) en is het ene corrupte bewind vervangen door het ander. En vervolgens krijgen wij Nederlanders de eer om over het lot te bepalen van de nieuwe generatie progressieve Oekraïners (op de extreem rechte elementen na, die zogenaamd niet bestaan) door als het even kan JA te stemmen voor het associatieverdrag met Oekraïne.

Uiteraard moeten we Oekraine helpen met het opbouwen van een democratie en rechtstaat. Maar niet d.m.v. een handelsverdrag waarmee we enkel oligarchen, multinationals en Amerika in de kaart spelen. En kom niet aan met lulverhalen  zoals ‘we moeten solidair zijn met de bevolking in Oekraine’ zolang de Russische minderheid onderdrukt wordt door het nieuwe bewind in Kiev. De hardball politiek van Europa (lees: vazalstaat van Amerika) heeft op dit moment alleen maar ellende gebracht voor het Oekrainse volk en de sancties tegen Rusland zijn voor onszelf ook alleen maar nadelig.

Europa moet gewoon gaan doen wat ze vanaf het begin al had moeten doen: Accepteren dat het land voor een groot deel nog te afhankelijk is van allerlei Russische handelsbetrekkingen om zomaar even een totaal andere koers te gaan varen en alsnog met Rusland en Kiev om tafel zitten om tot een oplossing te komen. Dat zal Amerika niet zo leuk vinden, maar uit het gelekte telefoongesprek van Victoria Nuland weten we allemaal hoeveel Amerika zich om Europa bekommert (Nuland: “fuck the EU”), dus ik zeg F*CK AMERIKA! Owjah, en als we toch met Kiev om tafel gaan zitten: Krijgen we die satellietbeelden nou nog een keer of hoe zit dat?

Oorlog in Syrië: Wat staat er allemaal op het spel?

Het Syrische leger maakt met behulp van Hezbollah, Iran, Rusland en de Koerden gehakt van de Syrische oppositie. Turkije en Saudi Arabië zijn daarom genoodzaakt om in te grijpen. Beide staten willen koste wat kost dat Bashar al-Assad ten val wordt gebracht. Assad en zijn bondgenoten hebben al laten weten dat zij dit als een oorlogsverklaring zullen zien. Turkije is een NAVO-lid. Daardoor is de kans niet denkbeeldig dat ook het westen meegetrokken zal worden in dit conflict. Zo spreken sommige analisten en ook de Russische minister van Buitenlandse Zaken al van een mogelijke Derde Wereldoorlog. Welke partijen zijn actief in Syrië? 

De Koerden

De Koerden zien het conflict in Syrië als een kans om eindelijk een eigen autonome Koerdische staat uit te roepen (de Koerden zijn de grootste minderheid in de wereld zonder een eigen staat). Hun grondtroepen verrichten op de grond het meest effectieve verzet tegen IS en zij worden daarin gesteund door Amerika. Althans, wanneer het Amerika uitkomt.

Turkije

Veel rebellen in Syrië zijn getraind in zowel Turkse als Jordaanse trainingskampen en ook voorziet Turkije hen van logistieke steun. Het doel van Turkije is om Assad ten val te brengen, aangezien hij een gaspijpleiding van Qatar naar Turkije heeft tegengehouden. Deze gaspijpleiding zou de Turkse afhankelijkheid van Russisch gas opheffen, wat geostrategisch zeer voordelig is voor Turkije. Tevens zal Turkije koste wat kost proberen te voorkomen dat de Koerden een eigen autonome staat zullen stichten. De kans is dan namelijk aanwezig, dat ook de Koerden in Turkije zelf zich willen afscheiden en aansluiten bij deze staat.

Wanneer Turkije dus zegt dat ze primair als doel hebben om IS te verslaan in Syrië, moet je dat dus met een korrel zout nemen. Zo voerde het land aan het begin van het conflict een open border policy, zodat jihadisten gemakkelijk de grens over konden steken naar Syrië. Het was pas na druk vanuit de internationale gemeenschap dat Erdogan een eind maakte aan dit beleid. Vervolgens maakte ISIS Erdogan uit voor verrader en later volgde er ook een aantal bomaanslagen in Turkije die door dezelfde terroristengroep werd opgeëist.

Saudi Arabië

Saudi Arabië (en een aantal andere Golfstaten) wil ook van Assad af. Ook zij zien Assad als obstakel voor het realiseren van de gaspijpleiding. Deze gaspijpleiding zou ervoor moeten zorgen dat Europa voortaan haar gas kan importeren vanuit het Midden-Oosten en op die manier niet meer afhankelijk is van Russisch gas. De andere reden is omdat zij de invloed van Iran in het Midden-Oosten willen inperken, aangezien Syrië en Iran bondgenoten zijn. Ook voor de golfstaten geldt dat je het met een korrel zout moet nemen wanneer zij zeggen dat zij als primaire doel hebben om de terroristen te verslaan (behalve wanneer het terroristische dreiging binnen hun eigen landgrenzen betreft). Vergeet trouwens niet dat groeperingen zoals Al Qaida, IS, Al Nusra Front etc. allemaal wahabistische groeperingen zijn. De staatsreligie van Saudi Arabië en tevens onze ‘gezellige’ bondgenoot . . .

Rusland

Uiteraard heeft het belang van Rusland ook te maken met diezelfde gaspijpleiding. Daarnaast hebben de Russen een marinehaven in Syrië (hun enige in het hele Midden-Oosten) die van geostrategisch belang is en kijken zij met argusogen naar de toenemende islamitische terreurgroepen in hun achtertuin. De Russen worden ervan beschuldigd dat zij niet enkel terroristen bombarderen maar ook gematigde oppositiegroepen. Iets wat lastig aan te tonen is, aangezien de terroristen al vrij vroeg in het conflict erin geslaagd zijn de oppositie te kapen, waardoor gematigde oppositiegroepen in veel gevallen (genoodzaakt dan wel niet) gezamenlijk operaties uitvoeren tegen Assad. Uiteraard heeft Rusland er een belang bij dat zij de gematigde oppositiegroepen die er nog wel zijn uit te schakelen, zodat het westen daarna voor een patstelling komt te staan: de omstreden Assad helpen of terroristen?

Amerika

Uiteraard heeft Amerika er alle belang bij dat Europa minder afhankelijk wordt van Russisch gas. Toch is het primaire belang van Amerika voornamelijk het in stand houden van het internationale petrodollarsysteem (en dus niet het verspreiden van democratie en vrijheid voor de zwakzinnige mensen die daar nog steeds in geloven). Het is om deze reden dat verschillende partijen (waaronder Irak) Amerika ervan beschuldigen dat zij een schijncampagne voeren tegen IS, aangezien hun primaire doel is om Assad ten val te brengen. Iets wat naar mijn mening slechts deels waar is. Amerika dacht namelijk Assad wel even zonder al teveel weerstand af te zetten (het doel heiligde hier de middelen) om daarna meteen een pro-Amerikaans regime te installeren. De oorlog woekert inmiddels echter al een paar jaar door en nu zitten ze opgezadeld met een oppositiegroep gedomineerd door terroristen.

Israël

Naast het militair industrieel complex en Wall Street is ook de Israëlische lobby binnen de Amerikaanse overheid enorm. Sommige analisten stellen zelfs dat de gehele War On Terror een zionistisch verdeel en heers complot is om het Midden-Oosten te herstructureren. Zo zijn er in het verleden verschillende controversiële overheidsdocumenten online verschenen waarin dit soort strategieën beschreven staan (voor meer informatie klik hier hier en hier). Persoonlijk word ik altijd een beetje moe van het ‘Israël zit overal achter’ verhaal. Er zijn nu eenmaal meerdere actoren in de wereld die ieder hun eigen belangen nastreven. Wat het ook moge zijn, de directe rol van Israël in het conflict is tot op heden in ieder geval beperkt geweest. Zo zijn er een aantal luchtaanvallen uitgevoerd tegen het Syrische leger, alhoewel de Israëli’s zelf stellen dat dit slecht defensief beleid is. Er komen namelijk zo nu en dan verdwaalde raketten in door Israëlisch gecontroleerd grondgebied terecht. Wel is het bekend dat er verschillende terroristen medische hulp hebben gekregen in Israëlische ziekenhuizen, wat op zichzelf niks bewijst. Toch is het voor Israël vanuit geostrategisch perspectief uiterst wenselijk dat Assad valt. Iets wat in een uitgelekt e-mailtje van Hillary Clinton duidelijk uiteen wordt gezet.

Bashar al-Assad

De man om wie het allemaal draait. Assad is een beetje te vergelijken met Khadaffi. Hij kon zijn volk een zekere vorm van economische, politieke en sociale stabiliteit garanderen. Enige voorwaarde was wel dat je het niet in je hoofd moest halen om kritiek te gaan uiten op het regime. Deed je dat wel dan had je een groot probleem. En dit is precies hoe het conflict in het land is begonnen. Een deel van de bevolking kwam door diverse redenen in opstand (waarvan de CIA uiteraard gebruik van heeft gemaakt) en die opstand werd met ijzeren hand neergeslagen. Assad is dan ook niet de goedheiligman zoals sommige Israël- en Amerikahaters hem soms zien (1). Ook hij bombardeert zijn eigen bevolking, koopt ook net zo vaak olie van IS, heeft in het begin van het conflict een grote groep terroristen vrijgelaten om op die manier zijn oppositie te radicaliseren en heeft ook bijgedragen aan de Soennitische opstand in Irak wat later resulteerde is IS.

Iran en Hezbollah:

Hier kunnen we kort over zijn. Iran is een sji’itische theocratie, Hezbollah een sji’itische gewapende militie in Libanon. Beide zijn bondgenoten van Syrië en beide zijn vijanden van Israël, Saoedi  Arabië en de USA.

Tot slot:

Veel mensen in mijn directe omgeving zien niet het gevaar van een mogelijke Derde Wereldoorlog. Toch dient men zich te realiseren dat er nu sprake is van een conflict waarin diverse grootmachten direct tegenover elkaar staan en waarbij enorm veel belangen op het spel staan. Maar goed, wie ben ik!

 

(1) Hetzelfde geldt  voor Poetin. Voor meer informatie, klik hier, hier en hier.

 

Syrie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Tweede Wereldoorlog: Wat ze ons niet verteld hebben

Zo’n twee jaar geleden schreef ik het artikel Over Hitler en de hyperinflatie in Duitsland. In dit artikel ontkracht ik de mythe dat Hitler zogenaamd een monetaire held was die het geldsysteem zou hebben hervormd. Een wijd verspreide mythe op het internet. Wat ik echter ook beschrijf in dit artikel is dat:

  • de hoofdreden voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog tegen Duitsland voornamelijk te maken had met het feit dat Duitsland een economische supermacht begon te worden.
  • Duitsland vervolgens ook nog eens schuldig werd verklaard aan het uitbreken van de oorlog en daarom onmogelijke herstelbetalingen opgelegd kreeg.
  • Hoe Hitler door middel van een boekhoudkundige truc het land er economisch gezien weer bovenop hielp.

The Greatest Story Never Told

Het is om o.a. deze redenen waarom verschillende historische revisionisten kanttekeningen plaatsen bij het algemeen aanvaarde beeld wat men van Hitler heeft. Eén van die revisionisten is Dennis Wise, maker van de documentaire Adolf Hitler: The Greatest Story Never Told. Met zijn meer als 6 uur durende documentaire probeert hij ‘de andere kant van het verhaal’ te vertellen over de Tweede Wereldoorlog. In een notendop:

  1. Hitler was niet alleen maar de op oorlog beluste antisemitische megalomaan zoals de overwinnaars van de Tweede Wereldoorlog ons hebben doen geloven.
  2. De geallieerden zijn net zo schuldig aan de ellende die de Tweede Wereldoorlog met zich mee heeft gebracht.
  3. De officiële versie van de Holocaust klopt niet.

Geschiedenis wordt geschreven door de overwinnaars

In mijn artikel over Hitler en de hyperinflatie in Duitsland citeer ik de Engelse staatsman Winston Churchill:

“Geschiedenis wordt geschreven door de overwinnaars”, zei de beroemde Engelse staatsman Winston Churchill ooit. Hij doelde hiermee op het feit dat de machthebbers bepalen welk verhaal er over de geschiedenis wordt verteld. Andere, daarvan afwijkende verhalen worden vaak gecensureerd.

 Ook beschrijf ik dat we Hitler niet als een soort van ‘messias’ voor het Duitse volk moeten zien. Toch is dit wel het beeld dat Wise weet te schetsen in zijn documentaire. Sterker nog, hij verheerlijkt hem. Sommige mensen classificeren de documentaire daarom als antisemitische nazipropaganda. Laat ik dan ook voorop stellen dat ik het niet met alles eens bent wat er in de documentaire aan bod komt (zo gaat bijvoorbeeld deel 24/27 van de documentaire precies over datgene wat ik in mijn eerdergenoemde artikel weerleg).

Toch krijgt de film op internet ook veel lof en eerlijk gezegd snap ik ook wel een beetje waarom. Wise slaagt er naar mijn mening namelijk wel in om het ‘afwijkende verhaal’ te vertellen dat door de overwinnaars van de Tweede Wereldoorlog is gecensureerd. Op internet brengt de documentaire dan ook enorm veel discussie teweeg. En dat vind ik nu precies interessant aan deze film. Het is namelijk wel ‘though provoking’. Want waar sommige mensen zullen zeggen dat Wise enkel nazipropaganda aan het verspreiden is, zullen anderen mensen zeggen dat hij enkel het ‘Duitse perspectief’ laat zien.

Zelf ben ik van mening dat Wise zijn ‘alternatieve verhaal’ op sommige punten net zo eenzijdig is als het ‘officiële verhaal’. Neemt echter niet weg dat, indien we echt willen leren van deze zwarte bladzijde uit ons verleden, we deze in zijn volledige context dienen te begrijpen.

Islamofobie of terechte kritiek?

Wanneer islamitische terroristen weer eens een terroristische daad hebben uitgevoerd zijn de rechts georiënteerde mensen er weer als de kippen bij om de gehele moslimgemeenschap te verplichten hier afstand van te nemen. De links georiënteerde mensen en de moslim-apologisten zullen meteen weer zeggen dat dit slechts een handjevol extremisten zijn en dat dit helemaal niks met islam te maken heeft.

Dat laatste vind ik een opmerkelijke stelling, aangezien de teksten waarop islamitische terroristen zich beroepen wel degelijk in de Koran staan. Het is dan ook niet voor niks dat het voornamelijk volgelingen van de orthodoxe stromingen binnen de islam zijn (bijvoorbeeld wahabisme, salafisme and what have you) die terroristische aanslagen plegen. Vandaar dat er binnen de westerse samenleving steeds meer kritiek is op dit soort orthodoxe stromingen en zijn er zelfs politici die roepen dat we deze moeten verbieden.

Nu lijkt verbieden mij niet verstandig. Niet alleen gezien de praktische onhaalbaarheid ervan, maar omdat je op die manier ook een gedachtepolitie krijgt. Wat ik wel een goede ontwikkeling vind is de groeiende discussie over het wel of niet hervormen van de islam binnen de moslimgemeenschap zelf. Niet alleen omdat ik alle abrahamitische religies dogmatisch vind, maar vooral omdat op deze manier het stellen van vragen en/of het uiten van kritiek op de islam uit de taboesferen wordt gehaald. Want zoals de cabaretier Hansen Teeuwen zei tijdens een uitzending van De Meiden van Halal: ”het zijn vooral gelovigen die geneigd zijn een monopolie op de waarheid te hebben.” 

Toch zijn het niet enkel religieuze fundamentalisten en apogolisten die een rationele discussie over religie belemmeren. Ook politieke correctheid heeft hier een aandeel in. Soms lijkt het namelijk wel alsof iedere vorm van kritiek op islam als ‘islamofobie’ wordt gezien. Een soort van ‘kritiek uitten op islam, dat doe je gewoon niet’. Politieke correctheid die naar mijn inzien vergelijkbaar is met gelovigen die zeggen dat iets godslastering is.

In onderstaande video wordt duidelijk gemaakt waarom dit een probleem is door middel van een gedachte-experiment. Namelijk door te kijken wat er gebeurd wanneer we dezelfde ‘logica’ zouden toepassen in een discussie over nazisme:

Sommige mensen zullen beargumenteren dat dit appels met peren vergelijken is omdat je moslims niet met nazi’s kunt vergelijken. Neemt echter niet weg dat in beide gevallen het mensen betreft die hun doen en laten baseren op basis van hun ideologische overtuigingen, met soms ongewenste uitkomsten als resultaat.