Waarom steunen zoveel Turken islamitisch fascisme?

In het westen groeit men op met de gedachte dat een kapitalistische parlementaire democratie met scheiding van goddienst en staat het best denkbare systeem is. In Turkije (en veel andere landen overigens) denken veel mensen daar anders over. En eerlijk is eerlijk, in veel opzichten valt er ook zeker het één en ander aan te merken op de wijze waarop wij hier in het westen onze samenleving hebben ingericht. Een samenleving waarin de democratie wordt ondermijnt door neoliberaal beleid. Een samenleving waarvan de economieën draaien op een procyclisch op schulden gebaseerd geldstelsel, wat in the long run keer op keer voor economische crisis zorgt. Een samenleving waarin materialisme de dominante levenshouding is (value system disorder). Een samenleving die claimt te staan voor vrijheid en democratie, maar die hier niet consistent in is wanneer we kijken naar haar buitenlands beleid (westers imperialisme).

Enfin, in Turkije vaart men sinds 2002 onder Erdogan’s bewind een wat andere koers, met de nodige successen. Zo wist Erdogan een eind te maken aan de politieke en economische repressie door seculiere elites, werd er gewerkt aan een vreedzame oplossing van de Koerdische kwestie, zorgde zijn neoliberale beleid voor bovengemiddelde jaarlijkse economische groei en betaalde hij in recordtempo een uitstaande schuld van ruim honderd miljard euro bij het IMF af.

Waar komt dan toch die radicale koerswijziging van Erdogan vandaan? Het antwoord op deze vraag is meerdelig, maar heeft o.a. te maken met de burgeroorlog in Syrië. Dit conflict heeft er namelijk voor gezorgd dat Assad de gebieden aan de grens met Turkije heeft verlaten. Hierdoor worden deze gebieden nu gecontroleerd door de Syrisch Koerdische Democratische Unie Partij (PYD), die gelieerd is aan de PKK. Met de hulp van de Verenigde Staten is deze partij erin geslaagd deze enclave te verdedigen tegen Daesh. Dit is de sleutel tot het begrijpen van de koerswijziging van Erdogan. Het is één ding om te praten over autonomie voor de Koerdische gebieden binnen de Turkse staat. Het is heel iets anders om te maken te hebben met een PKK die haar eigen territoriale basis heeft buiten Turkije. Hieraan moet worden toegevoegd dat Democratische Partij van de Volkeren (HDP), die banden heeft met de PKK, bij de verkiezingen van juni dertien procent van de stemmen wist te behalen. De angst voor politieke instabiliteit stelde de AKP bij de nieuwe verkiezingen in november alsnog in staat de meerderheid te behalen. Al deze factoren liggen ten grondslag aan het huidige beleid van Erdogan en verklaart waarom veel Turken en Nederlanders van Turkse afkomst onvoorwaardelijk achter hem staan.

Toch zijn er diverse downsizes te noemen. Allereerst op economisch vlak. Want hoe je het ook went of keert, ook in Turkije voert men (net als in het westen) een neoliberaal beleid wat draait op een procyclisch op schulden gebaseerd geldsysteem. Met andere woorden: Ook aan de kredietbubbel in Turkije zal op ten duur een keer een eind komen, met economische stagnatie als gevolg. Waarin Turkije wel verschilt ten opzichte van het westen is haar politieke beleid. Een beleid wat men in het westen zal omschrijven als islamitisch fascisme. Hoe dat beleid eruit ziet staat beschreven in dit artikel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s