Waarom steunen zoveel Turken islamitisch fascisme?

In het westen groeit men op met de gedachte dat een kapitalistische parlementaire democratie met scheiding van goddienst en staat het best denkbare systeem is. In Turkije (en veel andere landen overigens) denken veel mensen daar anders over. En eerlijk is eerlijk, in veel opzichten valt er ook zeker het één en ander aan te merken op de wijze waarop wij hier in het westen onze samenleving hebben ingericht. Een samenleving waarin de democratie wordt ondermijnt door neoliberaal beleid. Een samenleving waarvan de economieën draaien op een procyclisch op schulden gebaseerd geldstelsel, wat in the long run keer op keer voor economische crisis zorgt. Een samenleving waarin materialisme de dominante levenshouding is (value system disorder). Een samenleving die claimt te staan voor vrijheid en democratie, maar die hier niet consistent in is wanneer we kijken naar haar buitenlands beleid (westers imperialisme).

Enfin, in Turkije vaart men sinds 2002 onder Erdogan’s bewind een wat andere koers, met de nodige successen. Zo wist Erdogan een eind te maken aan de politieke en economische repressie door seculiere elites, werd er gewerkt aan een vreedzame oplossing van de Koerdische kwestie, zorgde zijn neoliberale beleid voor bovengemiddelde jaarlijkse economische groei en betaalde hij in recordtempo een uitstaande schuld van ruim honderd miljard euro bij het IMF af.

Waar komt dan toch die radicale koerswijziging van Erdogan vandaan? Het antwoord op deze vraag is meerdelig, maar heeft o.a. te maken met de burgeroorlog in Syrië. Dit conflict heeft er namelijk voor gezorgd dat Assad de gebieden aan de grens met Turkije heeft verlaten. Hierdoor worden deze gebieden nu gecontroleerd door de Syrisch Koerdische Democratische Unie Partij (PYD), die gelieerd is aan de PKK. Met de hulp van de Verenigde Staten is deze partij erin geslaagd deze enclave te verdedigen tegen Daesh. Dit is de sleutel tot het begrijpen van de koerswijziging van Erdogan. Het is één ding om te praten over autonomie voor de Koerdische gebieden binnen de Turkse staat. Het is heel iets anders om te maken te hebben met een PKK die haar eigen territoriale basis heeft buiten Turkije. Hieraan moet worden toegevoegd dat Democratische Partij van de Volkeren (HDP), die banden heeft met de PKK, bij de verkiezingen van juni dertien procent van de stemmen wist te behalen. De angst voor politieke instabiliteit stelde de AKP bij de nieuwe verkiezingen in november alsnog in staat de meerderheid te behalen. Al deze factoren liggen ten grondslag aan het huidige beleid van Erdogan en verklaart waarom veel Turken en Nederlanders van Turkse afkomst onvoorwaardelijk achter hem staan.

Toch zijn er diverse downsizes te noemen. Allereerst op economisch vlak. Want hoe je het ook went of keert, ook in Turkije voert men (net als in het westen) een neoliberaal beleid wat draait op een procyclisch op schulden gebaseerd geldsysteem. Met andere woorden: Ook aan de kredietbubbel in Turkije zal op ten duur een keer een eind komen, met economische stagnatie als gevolg. Waarin Turkije wel verschilt ten opzichte van het westen is haar politieke beleid. Een beleid wat men in het westen zal omschrijven als islamitisch fascisme. Hoe dat beleid eruit ziet staat beschreven in dit artikel.

The Empire Files: Empires Feed on Congo’s Treasure

In deze aflevering van The Empire Files praat Abby Martin met Kambale Musavuli over hoe het westen al sinds het Britse Rijk Congo onderdrukt en tot op de dag van vandaag het land berooft van haar grondstoffen:

Of het nou het Midden-Oosten is, Latijns-Amerika, Azië of Afrika. Overal waar er wat te halen valt, daar is Amerika. Met meer dan 900 militaire bases in 130 verschillende landen, talloze proxy forces en puppet dictators wel te verstaan.

De bezigheidstherapie van de FBI

Sinds 9/11 heeft de FBI meer dan 175 personen in eigen land gearresteerd die op het punt stonden een terroristische aanslag te plegen. Wat ze er alleen niet bij vertellen is dat in vrijwel alle gevallen de FBI deze verijdelde ‘aanslagen’ zelf faciliteerden. Dit door middel van een landelijk netwerk van 15.000 flink betaalde informanten (vaak ex-criminelen) die op zoek gaan naar personen die tegen flinke sommen geld bereidt zijn terroristische aanslagen te plegen. De FBI voorziet ze vervolgens van alle benodigdheden, om ze vervolgens te arresteren vlak voordat ze over willen gaan tot het plegen van de daad.

Dit soort operaties noemt men ‘sting operations’. Je kunt het vergelijken met lokfietsen die de Nederlandse politie inzet om fietsendieven te vangen. Toch kun je jezelf afvragen in hoeverre perverse prikkels in dit soort gevallen een rol spelen. In vrijwel al deze gevallen blijken de ‘daders’ namelijk verwarde low lifes te zijn die uit zichzelf nooit over zouden gaan tot het plegen van een terroristische aanslag, laat staan deze zelfstandig te kunnen uitvoeren. Enfin, het is in ieder geval leuke bezigheidstherapie voor de FBI en ex-criminelen.

Zie ook:

https://monetairehervormingennu.wordpress.com/2014/12/19/false-flag-operaties/

https://monetairehervormingennu.wordpress.com/2014/12/19/crisis-acteurs/

Economische huurmoordenaar vs vrijemarktfundamentalist

In 2004 verscheen het boek ‘Bekentenissen van een economische huurmoordenaar’ van John Perkins. In dit boek zet hij uiteen hoe hij als voormalig economisch huurmoordenaar staatshoofden van verschillende ontwikkelingslanden zou hebben gecorrumpeerd dan wel gechanteerd in opdracht van wat hij noemt de ‘corpocratie’. Perkins werd vooral bekend bij het grotere publiek na zijn verschijning in de documentaire Zeitgeist: Addendum:

Sindsdien heb ik veel interviews met hem gezien, maar had hem nog nooit met iemand in discussie zien gaan over de inhoud van zijn boeken. Ik was dan ook erg benieuwd naar onderstaand debat tussen Perkins en Kyle Hauptman. Maar in plaats van een inhoudelijke discussie over de inhoud van zijn boeken probeert Hauptman er een socialisme/crony capitalism versus ‘echte’ vrijemarktkapitalisme debat van te maken. Hauptman denkt namelijk wat alle vrijemarktfundamentalisten denken. Namelijk dat machtsmisbruik door corporaties enkel kan bestaan indien er overheden zijn die dit voor hen faciliteren (lees: corrupte en/of incompetente overheden die de marktwerking verstoren). Perkins daarentegen is helemaal niet uit op een ‘kip of het ei’ discussie, maar wil zijn medemens enkel inzicht geven in het wereldje waar hij deel van uit heeft gemaakt. Een corrupt wereldje waar zowel corporate machtsmisbruik als overheidsmachtsmisbruik debet aan zijn. (1) (2) (3)

(1) https://monetairehervormingennu.wordpress.com/2015/02/24/de-corpocratie/

(2) https://monetairehervormingennu.wordpress.com/2014/06/18/de-vrije-markt/

(3) https://monetairehervormingennu.wordpress.com/2015/03/02/zeitgeist-versus-anarchokapitalisme/

De complotfeiten van Carrol Quigley

Power.jpg

De veelgeprezen historicus Carrol Quigley (1910 – 1977) schreef ooit het 1300 pagina’s tellende boek Tragedy and Hope. In dit boek (en een aantal andere boeken) beschreef hij o.a. hoe er gedurende het Britse Rijk een internationaal pro- Angelsaksisch geheim genootschap is opgericht die achter de schermen hun plan voor de wereld probeerde uit te rollen. Dit genootschap, genaamd The Round Table, is in feite de voorloper van allerlei hedendaagse Round Table-organisaties zoals de Council on Foreign Relations (CFR).

Als insider had Quigley toegang tot alle documenten en geheime archieven van dit geheime genootschap. In 1949 publiceerde hij dan ook een zelfstandige studie naar de Round Table-organisatie (The Anglo-American Establishment). Quigley was namelijk geen tegenstander van de organisatie (in tegendeel), maar was wel van mening dat een organisatie die op wereldschaal zoveel significante invloed uitoefent niet geheim hoort te zijn. Geen uitgever wenste er echter zijn vingers aan te branden en het manuscript bleef tot zijn dood in een bureaula liggen. Pas in 1981, vier jaar na Quigleys dood, werd het boek door een kleine, onafhankelijke New Yorkse uitgeverij gepubliceerd. Ook president John F. Kennedy benadrukte trouwens het belang van een volledig transparante samenleving in zijn legendarische speech over geheime genootschappen en het belang van vrije pers:

 

Na het lezen van Quigley’s studie naar Round Table-organisaties besloot Joe Plummer hier een boek over te schrijven om op deze manier het academische werk van Quigley wat toegankelijker te maken voor het grote publiek. Zijn boek, Tragedy and Hope 101, is dan ook een absolute aanrader voor mensen die niet geïnteresseerd zijn in (doorgeslagen) complottheorieën, maar wel meer te weten willen komen over hoe de politieke hazen nu echt lopen in onze wereld.

 

Lees ook:

https://monetairehervormingennu.wordpress.com/2014/12/09/363/