De Tweede Wereldoorlog: Wat ze ons niet verteld hebben

Zo’n twee jaar geleden schreef ik het artikel Over Hitler en de hyperinflatie in Duitsland. In dit artikel ontkracht ik de mythe dat Hitler zogenaamd een monetaire held was die het geldsysteem zou hebben hervormd. Een wijd verspreide mythe op het internet. Wat ik echter ook beschrijf in dit artikel is dat:

  • de hoofdreden voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog tegen Duitsland voornamelijk te maken had met het feit dat Duitsland een economische supermacht begon te worden.
  • Duitsland vervolgens ook nog eens schuldig werd verklaard aan het uitbreken van de oorlog en daarom onmogelijke herstelbetalingen opgelegd kreeg.
  • Hoe Hitler door middel van een boekhoudkundige truc het land er economisch gezien weer bovenop hielp.

The Greatest Story Never Told

Het is om o.a. deze redenen waarom verschillende historische revisionisten kanttekeningen plaatsen bij het algemeen aanvaarde beeld wat men van Hitler heeft. Eén van die revisionisten is Dennis Wise, maker van de documentaire Adolf Hitler: The Greatest Story Never Told. Met zijn meer als 6 uur durende documentaire probeert hij ‘de andere kant van het verhaal’ te vertellen over de Tweede Wereldoorlog. In een notendop:

  1. Hitler was niet alleen maar de op oorlog beluste antisemitische megalomaan zoals de overwinnaars van de Tweede Wereldoorlog ons hebben doen geloven.
  2. De geallieerden zijn net zo schuldig aan de ellende die de Tweede Wereldoorlog met zich mee heeft gebracht.
  3. De officiële versie van de Holocaust klopt niet.

Geschiedenis wordt geschreven door de overwinnaars

In mijn artikel over Hitler en de hyperinflatie in Duitsland citeer ik de Engelse staatsman Winston Churchill:

“Geschiedenis wordt geschreven door de overwinnaars”, zei de beroemde Engelse staatsman Winston Churchill ooit. Hij doelde hiermee op het feit dat de machthebbers bepalen welk verhaal er over de geschiedenis wordt verteld. Andere, daarvan afwijkende verhalen worden vaak gecensureerd.

 Ook beschrijf ik dat we Hitler niet als een soort van ‘messias’ voor het Duitse volk moeten zien. Toch is dit wel het beeld dat Wise weet te schetsen in zijn documentaire. Sterker nog, hij verheerlijkt hem. Sommige mensen classificeren de documentaire daarom als antisemitische nazipropaganda. Laat ik dan ook voorop stellen dat ik het niet met alles eens bent wat er in de documentaire aan bod komt (zo gaat bijvoorbeeld deel 24/27 van de documentaire precies over datgene wat ik in mijn eerdergenoemde artikel weerleg).

Toch krijgt de film op internet ook veel lof en eerlijk gezegd snap ik ook wel een beetje waarom. Wise slaagt er naar mijn mening namelijk wel in om het ‘afwijkende verhaal’ te vertellen dat door de overwinnaars van de Tweede Wereldoorlog is gecensureerd. Op internet brengt de documentaire dan ook enorm veel discussie teweeg. En dat vind ik nu precies interessant aan deze film. Het is namelijk wel ‘though provoking’. Want waar sommige mensen zullen zeggen dat Wise enkel nazipropaganda aan het verspreiden is, zullen anderen mensen zeggen dat hij enkel het ‘Duitse perspectief’ laat zien.

Zelf ben ik van mening dat Wise zijn ‘alternatieve verhaal’ op sommige punten net zo eenzijdig is als het ‘officiële verhaal’. Neemt echter niet weg dat, indien we echt willen leren van deze zwarte bladzijde uit ons verleden, we deze in zijn volledige context dienen te begrijpen.

Advertenties

Islamofobie of terechte kritiek?

Wanneer islamitische terroristen weer eens een terroristische daad hebben uitgevoerd zijn de rechts georiënteerde mensen er weer als de kippen bij om de gehele moslimgemeenschap te verplichten hier afstand van te nemen. De links georiënteerde mensen en de moslim-apologisten zullen meteen weer zeggen dat dit slechts een handjevol extremisten zijn en dat dit helemaal niks met islam te maken heeft.

Dat laatste vind ik een opmerkelijke stelling, aangezien de teksten waarop islamitische terroristen zich beroepen wel degelijk in de Koran staan. Het is dan ook niet voor niks dat het voornamelijk volgelingen van de orthodoxe stromingen binnen de islam zijn (bijvoorbeeld wahabisme, salafisme and what have you) die terroristische aanslagen plegen. Vandaar dat er binnen de westerse samenleving steeds meer kritiek is op dit soort orthodoxe stromingen en zijn er zelfs politici die roepen dat we deze moeten verbieden.

Nu lijkt verbieden mij niet verstandig. Niet alleen gezien de praktische onhaalbaarheid ervan, maar omdat je op die manier ook een gedachtepolitie krijgt. Wat ik wel een goede ontwikkeling vind is de groeiende discussie over het wel of niet hervormen van de islam binnen de moslimgemeenschap zelf. Niet alleen omdat ik alle abrahamitische religies dogmatisch vind, maar vooral omdat op deze manier het stellen van vragen en/of het uiten van kritiek op de islam uit de taboesferen wordt gehaald. Want zoals de cabaretier Hansen Teeuwen zei tijdens een uitzending van De Meiden van Halal: ”het zijn vooral gelovigen die geneigd zijn een monopolie op de waarheid te hebben.” 

Toch zijn het niet enkel religieuze fundamentalisten en apogolisten die een rationele discussie over religie belemmeren. Ook politieke correctheid heeft hier een aandeel in. Soms lijkt het namelijk wel alsof iedere vorm van kritiek op islam als ‘islamofobie’ wordt gezien. Een soort van ‘kritiek uitten op islam, dat doe je gewoon niet’. Politieke correctheid die naar mijn inzien vergelijkbaar is met gelovigen die zeggen dat iets godslastering is.

In onderstaande video wordt duidelijk gemaakt waarom dit een probleem is door middel van een gedachte-experiment. Namelijk door te kijken wat er gebeurd wanneer we dezelfde ‘logica’ zouden toepassen in een discussie over nazisme:

Sommige mensen zullen beargumenteren dat dit appels met peren vergelijken is omdat je moslims niet met nazi’s kunt vergelijken. Neemt echter niet weg dat in beide gevallen het mensen betreft die hun doen en laten baseren op basis van hun ideologische overtuigingen, met soms ongewenste uitkomsten als resultaat.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Amerikaanse generaals helpen Assad

Zoals voormalig president Bill Clinton (en velen andere voormalig presidenten van Amerika) ooit zei in een interview:

”Er is een overheid binnen de overheid waar ik geen controle over heb.”

Overheden zijn vrijwel nooit één entiteit waarin alle neuzen dezelfde kant op staan, laat staan dat iedereen van elkaar weet waar ze mee bezig zijn. De ontwikkeling van de eerste Amerikaanse atoombom (the Manhattan project) is een perfect voorbeeld hiervan. Aan dit geheime project werkten jarenlang meer dan 100.000 mensen mee, maar zelfs president Truman werd pas geïnformeerd over het bestaan hiervan een paar maanden voordat deze gebruikt werd door de Amerikaanse overheid in Hiroshima en Nagasaki.

Hetzelfde geldt voor president Obama. Zo legt Cenk Uygur in onderstaande video uit dat hooggeplaatste generaals binnen het Amerikaanse leger niks zagen in de plannen van Obama om ‘gematigde’ rebellen te bewapenen in Syrië. In plaats daarvan kozen zij ervoor om in het geheim Assad te helpen, om op die manier het extremisme in Syrië tegen te gaan.

Veteran Intelligence Professionals for Sanity

Nadat Amerika de wereld gefopt had met het verhaal dat Irak massavernietigingswapens zou hebben is een groep voormalig CIA medewerkers zich gaan verenigen (onder de noemer Veteran Intelligence Professionals for Sanity) om dit soort grapjes in de toekomst te voorkomen. Een soortgelijk grapje is de beschuldiging van Amerika dat Assad in 2013 chemische wapens zou hebben gebruikt tegen zijn eigen bevolking, waar zij dan ook de nodige vraagtekens bij stellen.

Nu is Assad zeer zeker geen lieverdje (koopt ook net zo hard olie van IS, trakteert zijn eigen bevolking regelmatig op bommen, heeft in het begin van de volksopstand in Syrië een groot aantal radicale jihadisten vrijgelaten om op die manier de oppositie te radicaliseren, heeft de Soennitische opstand in Irak gesteund wat later resulteerde in IS en is ook zeer zeker niet vies van martelpraktijken), maar achterlijk is die zeker niet.

Ten eerste realiseerde hij zich maar al te goed dat het inzetten van chemische wapens zou betekenen dat Amerika een reden zou hebben voor militaire interventie (wat vanaf dag 1 al het doel is). Ten tweede gebeurde het incident net op het moment dat UN onderzoekers in Syrië waren aangekomen en zich in de buurt van het incident bevonden. Hoe stom zou je als regering zijn om net op dat moment een dergelijke aanval uit te voeren.

Tevens zijn er ook steeds meer aanwijzingen dat de aanval is uitgevoerd door Syrische rebellen, gefaciliteerd door de Turkse overheid. Meer informatie hierover is te lezen in dit artikel van Veteran Intelligence Professionals for Sanity.