Basisinkomen, het alternatief voor de rondpompmachine

In essentie zijn er twee verschillende soorten Basisinkomen. Het fiscaal gefinancierde Basisinkomen (betaald met belastingopbrengsten) en het monetair gefinancierde basisinkomen (betaald door het creëren van nieuw geld door de centrale bank). Onderstaand tekst komt uit het artikel ”Basisinkomen, het alternatief voor de rondpompmachine‘ van Robin Fransman en legt als geen ander uit waarom het fiscaal gefinancierde basisinkomen nader onderzoek verdient, maar dat een monetair gefinancierde basisinkomen voorlopig nog een utopie is:

”Stel je voor dat de technologie steeds verder voortschrijdt. We hebben robots die alle mechanische dingen kunnen doen die mensen ook kunnen. We hebben kunstmatige intelligentie. We hebben recycling zover geperfectioneerd dat we alles kunnen hergebruiken en tenslotte, we hebben onbeperkt duurzame energie. Toegegeven, het is nogal een gedachtensprong, maar er is geen enkele reden om aan te nemen dat het niet een keer zo ver komt.

In een dergelijke wereld heeft arbeid nauwelijks nog waarde. De productiviteit van kapitaal is oneindig, of, in economische termen, de wet van de verminderde meeropbrengst is niet meer geldig. We kunnen alles maken in onbeperkte hoeveelheden. Met andere woorden, de schaarste is voorbij, over.

Naarmate zo een economie dichterbij komt, kom je in de problemen. Waar komt de vraag van consumenten vandaan als arbeid zijn waarde verliest? Als arbeid geen bron van inkomen meer is? Of in ieder geval van steeds minder mensen? En hoe voorkom je dat alle welvaart tijdens de overgang gaat naar een beperkte groep van kapitaaleigenaren en een paar robotica en recycling experts? Hoe hou je de samenleving gaande?

In die situatie is een monetair gefinancierd basisinkomen waarschijnlijk onontkoombaar. Gratis geld dat je direct van de centrale bank krijgt. En dat heeft geen inflatoir effect, immers, de productiviteit en dus de productiecapaciteit is nagenoeg oneindig groot. Het alternatief is deflatie, naarmate de technologie voortschrijdt gaan de prijzen geleidelijk naar nul (de goederen zijn immers niet schaars meer). Dat leidt tot veel grotere transitieproblemen omdat de ongelijkheid dan nog veel verder toeneemt tijdens de transitie. Keynes had ook nog een derde optie, steeds verder gaande arbeidstijdverkorting, maar de hoge specialisatiegraad, juist tijdens de transitie, maakt dat wellicht onwerkbaar.

Een dergelijke ontwikkeling zou alles op zijn kop zetten. Schaarste is sinds het begin van de mensheid HET ordenende principe geweest van onze samenleving. Onze politiek, de economie, de instituties, het kapitalisme, ze zijn allemaal gericht op het produceren, en wellicht belangrijker, op het verdelen van schaarse goederen.

Ook in een dergelijke economie zijn er natuurlijk nog schaarse goederen over; grond, woningen, amusement, blijven uiteraard ‘waardevol’. Hoe je die dan moet gaan verdelen is de vraag, tegen wat ga je die dan ruilen?

Hoe de samenleving zich zal ontwikkelen in de transitie naar een dergelijke structuur is een fascinerend vraagstuk, maar voorlopig nog even, eh…, utopisch. Dit is het basisinkomen en de effecten op de maatschappelijke ordening waar Bregman het in de uitzending over heeft. De Star Trek economie. De huidige ontwikkeling heeft wellicht her en der wat vroege symptomen van de transitie naar het  ‘Einde van de Schaarste’, maar we zijn er nog lang niet.

Zolang de schaarste nog met ons is zullen we het dan ook moeten doen met een fiscaal gefinancierd basisinkomen. Geen gratis geld dus, want gewoon betaald uit belastingopbrengsten.”

 

Advertenties

Een gedachte over “Basisinkomen, het alternatief voor de rondpompmachine

  1. D’n Arend: “De voorbereiding om ‘het recht van uniciteit van ieder land’ te onderwerpen aan ‘het recht op waarheid van de VN’ is afgerond”.

    === If you can’t convince them, bury them under your shit ===

    Dat de dollar het alleenrecht had om te functioneren als de wereldmunt (volgens de SCHULD=H00P-religie) is de reden voor de ongekende deïndustrialisatie in de VS.

    D’n Engel: “Tussen 1994 en 2010 zijn er door Nafta 682.000 goedbetaalde industriebanen verloren gegaan. Tot dalende inkomens voor de middenklasse: bedroeg het reële gemiddelde jaarinkomen in 2000 nog 54.000 dollar, in 2011 was dat vier­duizend dollar minder. En, zoals Naomi Klein in haar nieuwe boek laat zien, tot afkalvende democratische soevereiniteit: Canadese subsidies voor duurzame energie werden door Amerikaanse energiereuzen aangevochten als ‘marktverstoringen’ bij de arbitragehoven die het verdrag bewaken.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s